A moment with great mystic Mowlana



   Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī or mowlana  is one of greatest poets who dedicated his life to discover more about his god, and understand his cause of existence, here we have a translation on one of his most popular poems:

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم

in days my thought is and in nights its my talk

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
that why i am unaware of my heart’s condition

از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟

where i am from, what i’ve came for

به کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنم
where am i heading to? finally you wont show me my fatherland

مانده ام سخت عجب، کز چه سبب ساخت مرا

i am extremely amazed why he created me

یا چه بوده است مراد وی ازین ساختنم

what was his point in creating me

جان که از عالم علوی است، یقین می دانم

surely my spirit is from the higher world

رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم

i’m going to spread my bed in there again

مرغ باغ ملکوتم، نی ام از عالم خاک

i am the bird from kingdom not from earthen world

دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم
it’s just a couple of days they have made a cage from my body

ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست

what a nice day that i will fly next to my beloved

به هوای سر کویش، پر و بالی بزنم
to flap my wings in his state

کیست در گوش که او می شنود آوازم؟

who is in my ears that hears my voice

یا کدامست سخن می نهد اندر دهنم؟

or who is putting words in my mouth

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد؟

who is in my eyes watching out

یا چه جان است، نگویی، که منش پیرهنم؟

or what spirit is, dont tell that im his clothing

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی

until you clearly show my home and path

یک دم آرام نگیرم، نفسی دم نزنم

i will not rest a moment, i will not talk a bit

می وصلم بچشان، تا در زندان ابد

taste me the whine of connection, so in jail of eternity

از سر عربده مستانه به هم در شکنم
i will break the jail with an intoxicated cry out

من به خود نامدم اینجا، که به خود باز روم

i haven’t came here by myself, to go by myself

آنکه آورد مرا، باز برد در وطنم

whom got me here, will take me to my fatherland

تو مپندار که من شعر به خود می گویم

you! dont think i write poems by myself

تا که هشیارم و بیدار، یکی دم نزنم
while i am conscious and awake i dont talk a bit
شمس تبریز اگر روی به من بنمایی
O! shams if you face me
والله این قالب مردار به هم در شکنم
swear to god, i will break down this carrion shape

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *